ooze

Noun

ရွှံ့နှစ်။ နွံ။ ညွန်ပျောင်း။

    sing သွေး စသည် စို့ခြင်း၊ စိမ့်ခြင်း၊ ယိုခြင်း။

    • a steady ooze of blood from a wound.

    ~ oozes plural

      Verb

      ~ from/out of sth; out/away စိမ့်သည်။ ယိုသည်။

      • Some of the toothpaste had oozed out.

      ~ with sth ယိုသည်။ လျှမ်းသည်။ @ DRIP

      • toast oozing with butter.

      ~ oozes 3rd person; ~ oozed past and past participle; ~ oozing present participle