confront

Noun

~ Confrontation ရင်ဆိုင်ရခြင်း။

    Verb

    ရင်ဆိုင်တွေ့သည်။ ထိပ်တိုက် တွေ့သည်။

    • Confronted by an angry crowd/the police retreated.

    ကြံ့ကြံ့ခံသည်။ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းသည်။

    • confront danger/fear/grief.

    ~ sb with sb/sth ရင်ဆိုင်ပေးသည်။ ဆုံပေးသည်။

    • When confronted with the evidence of her guilt/she confessed.

    ~ confronts 3rd person; ~ confronted past and past participle; ~ confronting present participle