disdain

Noun

~ for sb/sth အထင်သေးခြင်း။ မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း။ အဖက်မတန်ဟု သဘောထားခြင်း။

  • She treated his attempts to please her with cool disdain.

~ disdains plural

    Verb

    အောက်ကျနောက်ကျသည်ဟု သဘောထား၍ တစ်စုံတစ်ခု ကို ငြင်းပယ်သည်။ အဖက် မတန် ဟုထင်သည်။ မတူမတန် သဘောထားသည်။

    • He disdains to sit with people like us.

    ~ disdains 3rd person; ~ disdained past and past participle; ~ disdaining present participle