butt

Noun

ခေါင်းဖြင့် တအားကျုံးခြင်း။ ဝှေ့ခြင်း။

  • give someone a head butt.

လှောင်စရာ။ ဟားစရာ။ လူတကာ့ ဟားဖတ်။

  • be the butt of everyone's jokes.

လက်နက်ကိရိယာတချို့၏ ပို၍တုတ်သည့် လက်ရင်းပိုင်း။

  • a rifle butt. ရိုင်ဖယ်သေနတ်ဒင်။

ရေ၊ အရည် သိုလှောင်ရန်စည်ကြီး။

  • a water butt.

အစီခံ။ စီးကရက်တို။ ဆေးလိပ်တို။

  • an ashtray full of butts.

ဖင်

  • Get off your butt and do some work!

~ butts plural

    Verb

    ခေါင်းဖြင့် ဝင်ကျုံးသည်။ ဝှေ့သည်၊ ခတ်သည်။

    • butt someone in the stomach.

    မိမိခေါင်းနှင့် တိုက်မိသည်၊ ဆောင့်မိသည်။

    • He butted his head against the shelf as he was getting up.

    ~ butts 3rd person; ~ butted past and past participle; ~ butting present participle