betray

Noun

~ Betrayal သစ္စာမဲ့ခြင်း။ သစ္စာဖောက်ခြင်း။ ဖော်ထုတ်ခြင်း။ ရန်သူ့လက်သို့အပ်ခြင်း။ ~ Betrayer သစ္စာဖောက်သူ။ ဖော်သူ။

    Verb

    ရန်သူအားပေးသည်၊ ပြသည်။

    • betray state secrets.

    သစ္စာဖောက်သည်

    • betray one's country/one's principles/one's wife.

    အယုံအကြည်မဲ့အောင် လုပ်သည်။

    • He should have returned the money; he has betrayed our trust.

    လှစ်ခနဲ၊ မသိမသာ ပြနေသည်။

    • She said she was sorry/but her eyes betrayed her secret delight.

    ဇာတိရုပ်ကိုပြသည်။

    • He had a good disguise/but as soon as he spoke he betrayed himself i.e. he was recognized by his voice.

    ~ betrays 3rd person; ~ betrayed past and past participle; ~ betraying present participle