acquit

Noun

~ Acquittal တရားသေလွှတ်ခြင်း။ တာဝန် ဝတ္တရား ပြုမူကျင့်ဆောင်ချက်။ ~ Acquittance တာဝန်ကင်းလွတ်ကြောင်း အမှတ်အသား။

    Verb

    အပြစ်မရှိကြောင်း စီရင်သည်။ တရားသေလွှတ်သည်။

    • Both defendants were acquitted.

    ကောင်းစွာ၊ ကျေပွန်စွာ စသည် စွမ်းဆောင်ခဲ့သည်၊ မစွမ်းဆောင် နိုင်ခဲ့။ oneself well, badly, etc

    • He acquitted himself splendidly in the exams.

    ~ acquits 3rd person; ~ acquitted past and past participle; ~ acquitting present participle