obliterate

Noun

~ Obliteration ပျောက်ပျက်စေခြင်း။ ဖျောက်ဖျက်ခြင်း။

    Verb

    ချေဖျက်သည်။ ပျက်သုန်းသည်။ ပျက်ပြုန်းသည်။

    • The entire village was obliterated by the tornado.

    ဖုံးကွယ်သည်။ ပိတ်ဆီးသည်။

    • The view was totally obliterated by the fog.

    ~ obliterates 3rd person; ~ obliterated past and past participle; ~ obliterating present participle