fight

Noun

ထွေးလုံးသတ်ပုတ် ထိုးခုတ် ကိုက်ဖဲ့ခြင်း သို့ ယှဉ်ပြိုင်ထိုးသတ်ခြင်း သို့ ရုန်း ကန် လှုပ် ရှား ခြင်း စသော တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ တိုက်ပွဲဝင်ခြင်း။

  • He accidentally got into a fist fight.

တိုက်လိုခိုက်လိုစိတ်။ စိတ်ဓာတ် ကြံ့ခိုင်ခြင်း။

  • Losing their leader took all the fight out of them.

~ fights plural

    Verb

    သတ်ပုတ်သည်။ တိုက်ခိုက်သည်။ ထိုးသတ်သည်။ ထွေးလုံးသတ်ပုတ်သည်။

    • She'll fight like a tiger to protect her children.

    တွန်းလှန် တိုက်ခိုက်သည်။ မီးငြိမ်းသတ်သည်။ ဆန့် ကျင် သည်။

    • fight against disease/poverty/oppression/ignorance.

    တိုက်ပွဲဝင်သည်။၊ ပြိုင်ပွဲဝင်သည်။ စစ်ထိုးသည်။

    • The government has to fight several by elections in the coming months.

    ငြင်းခုံသည်။ စောဒကတက်သည်။

    • It's a trivial matter and not worth fighting about.

    ~ fights 3rd person; ~ fought past and past participle; ~ fighting present participle