rupture

Noun

fml သဘောထား ကွဲလွဲ မှု။ ခွဲထွက်ခြင်း။ စွန့်ပယ်ခြင်း။

  • deep ruptures within the party.

medical ပေါက်၊ ကွဲခြင်း။ ဝမ်းတွင်းအူကျွံနာ။

  • the rupture of a blood-vessel.

~ ruptures plural

    Verb

    ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း ပေါက်သည်၊ ကွဲသည်။

    • it was her first match since rupturing an Achilles tendon.

    စည်၊ တိုင်ကီ စသည် ပေါက်သည်၊ အက် သည် သို့ ဖောက်သည်။

    • a ruptured fuel tank.

    ~ oneself မနိုင်မကန်လုပ်၍ အူကျွံ သွား သည်။

    • He ruptured himself trying to lift a wardrobe.

    fml မိတ်ပျက်သည်။

    • the risk of rupturing East-West relations.

    ~ ruptures 3rd person; ~ ruptured past and past participle; ~ rupturing present participle