ruin

Noun

ပျက်စီးယိုယွင်း၍ ကျန်သောအရာ၊ မြို့ဟောင်းပျက်

    ပျက်စီးသည်၊ ပျက်စီးမှု၊ ပျက်စီးယိုယွင်း၍ ကျန်သော အရာ

      ပျက်စီးခြင်း

      • The house has fallen into ruin through years of neglect.

      ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းခြင်း။ အတိ ဒုက္ခ ရောက် ခြင်း။ ပျက်ကိန်းဆိုက်ခြင်း။

      • The government's failure to act on this matter led ultimately to its ruin.

      ပျက်စီးရာပျက်စီးကြောင်း။ ပျက်ကိန်း။

      • Gambling was his ruin.

      often pl အပြိုအပျက်။

      • The abbey is now a ruin.

      ~ ruins plural

        Verb

        ပျက်စီးစေသည်။ ဖျက်ဆီးသည်။ အတိဒုက္ခရောက်သည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည်။

          ပျက်စီးစေသည်။ ဖျက်ဆီးသည်။ ပြိုပျက်စေ သည်။

          • It poured with rain and my shoes got/were ruined.

          ဆုံးရှုံးစေသည်။ ချွတ် ခြုံကျစေသည်။

          • If she loses the court case it will ruin her.

          ~ ruins 3rd person; ~ ruined past and past participle; ~ ruining present participle

            Adjective

            ~ Ruinous ပျက်စီးယိုယွင်းလျက်ရှိသော။

              Adverb

              ~ Ruinously ပျက်စီးယိုယွင်းအောင်။