ruin

Noun

ပျက်စီးခြင်း

  • The house has fallen into ruin through years of neglect.

ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းခြင်း။ အတိ ဒုက္ခ ရောက် ခြင်း။ ပျက်ကိန်းဆိုက်ခြင်း။

  • The government's failure to act on this matter led ultimately to its ruin.

ပျက်စီးရာပျက်စီးကြောင်း။ ပျက်ကိန်း။

  • Gambling was his ruin.

often pl အပြိုအပျက်။

  • The abbey is now a ruin.

~ ruins plural

    Verb

    ပျက်စီးစေသည်။ ဖျက်ဆီးသည်။ အတိဒုက္ခရောက်သည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသည်။

      ပျက်စီးစေသည်။ ဖျက်ဆီးသည်။ ပြိုပျက်စေ သည်။

      • It poured with rain and my shoes got/were ruined.

      ဆုံးရှုံးစေသည်။ ချွတ် ခြုံကျစေသည်။

      • If she loses the court case it will ruin her.

      ~ ruins 3rd person; ~ ruined past and past participle; ~ ruining present participle

        Adjective

        ~ Ruinous ပျက်စီးယိုယွင်းလျက်ရှိသော။

          Adverb

          ~ Ruinously ပျက်စီးယိုယွင်းအောင်။