intervene

Noun

~ Intervention ကြားဝင်ခြင်း။ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်း။ စေ့စပ်ဖျန်ဖြေခြင်း။ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်-ခြင်း-မှု။

    Verb

    ~ in sth/ between A and B ကြားဝင်သည်။ ဖျန်ဖြေသည်။

    • he acted outside his authority when he intervened in the dispute.

    နှောင့်ယှက်သည်။ ဖောက်သည်။ ဖျက်သည်။

    • We had almost finished harvesting when a storm intervened.

    ခြားသည်

    • to occupy the intervening months/she took a job in a hospital.

    ~ intervenes 3rd person; ~ intervened past and past participle; ~ intervening present participle