interrupt

Noun

~ Interruption ကြားဖြတ်ခြင်း။ အဆက်ဖြတ်ခြင်း။

    ~ interrupts plural

      Verb

      အဆက်ပြတ်သည်။ တန့်သည်။ ကြားဖြတ်သည်။

      • Trade between the two countries was interrupted by the war.

      ~ sb/sth; with sth ကြားဖြတ်ပြောသည်။ ဝင်တောသည်။ နှောင့်ယှက် သည်။ ဖောက်သည်။

      • Hecklers interrupted her speech with jeering.

      ဖောက်သည်

      • a vast flat plain interrupted only by a few trees.

      ကာဆီးသည်။ ကွယ်သည်။

      • These new office buildings will interrupt our view of the park.

      ~ interrupts 3rd person; ~ interrupted past and past participle; ~ interrupting present participle