inhibit

Noun

~ Inhibition ချုပ်တည်းခြင်း။ နှိပ်ကွပ်ခြင်း။

    Verb

    ~ sb from sth/ doing sth ဟန့်တား သည်။ အဟန့် အတား ဖြစ်သည်။

    • Shyness inhibited him from speaking.

    ချုပ်ချယ်သည်။ ကန့်သတ်သည်။ တားမြစ်သည်။

    • the earnings rule inhibited some retired people from working.

    ~ inhibits 3rd person; ~ inhibited past and past participle; ~ inhibiting present participle

      Adjective

      ~ Inhibitory ချုပ်တီးထားသော။