incline

Noun

ဆင်ခြေလျှော။

  • a gentle/steep incline.

~ inclines plural

    Verb

    စောင်းသည်။ ငဲ့သည်။ စောင်းစေ၊ ငဲ့စေသည်။

    • The land inclines towards the shore.

    ဦးခေါင်း ညွတ်သည်။ ငိုက်သည်။ ငုံ့သည်။

    • She inclined her head in prayer.

    fml ~ sb towards sth တိမ်းညွတ်စေသည်။ ဆွဲဆောင်သည်။

    • His love of languages inclined him towards a career as a translator.

    ~ to/towards sth တိမ်းညွတ်သည်။ လိုလားသည်။ အကျင့်ရှိသည်။ အလေ့ရှိသည်။

    • The government is more effective than we incline to think.

    ~ inclines 3rd person; ~ inclined past and past participle; ~ inclining present participle