impose

Verb

~ sth on sb / sth ပြစ်ဒဏ်၊ အကောက်ခွန် စသည် မှတ်သည်၊ သတ်မှတ် သည်၊ စည်း ကြပ် သည်၊ ပြဋ္ဌာန်းသည်။

  • the decision was theirs and was not imposed on them by others.

ပြဋ္ဌာန်းသည်။ ချမှတ် သည်။

  • impose one's rule on a people

~ sth on sb သွတ်သွင်းသည်။

  • She imposed her ideas on the group.

~ oneself on sb / sth စီးပိုးသည်။ တင်စီးသည်။ အခွင့်အရေးယူသည်။

  • the director was unable to impose himself on the production.

~ imposes 3rd person; ~ imposed past and past participle; ~ imposing present participle

    Adjective

    ~ Imposing အရေးယူလောက်သော။ ခမ်းနားသော။ ထင်ရှားသော။