flash

Noun

ပြိုးပြိုးပြက်ပြက် အလင်းရောင်။ မီးတောက်။

  • a flash of lightning.

လျှပ်တစ်ပြက်၊ တဒင်္ဂဖြစ်ပေါ်သော စိတ်အာရုံ။

  • a flash of pity/excitement/inspiration/intuition.

ကင်မရာသုံး လျှပ်တစ်ပြက်မီး။

  • a camera with a built-in flash.

စစ်ယူနီဖောင်း ပခုံးတံဆိပ် သို့ လက်မောင်း တံဆိပ်။

    ~ flashes plural

      Verb

      လျှပ် ပြက်သည်။ မီး လက်သည်။

      • A lighthouse was flashing in the distance.

      အလင်းရောင်ဖြင့် အချက် ပြသည်။

      • flash a warning to someone with one's headlights.

      ဓာတ်မီးနှင့်ထိုးသည်

      • flash a torch in someone's eyes/at someone.

      မျက်လုံး၊ အကြည့် ဝင်းလက်သည်။

      • Her eyes flashed anger and defiance.

      လှစ်ခနဲ ပြေးသည်။ ဉာဏ် ပွင့်သည်။

      • The train flashed by at high speed.

      ရေဒီယို၊ ရုပ်မြင်သံကြား စသည် ထုတ်လွှင့်သည်။

      • News of the tragedy was flashed across the country.

      အများတကာ သွားလာရာ၌ လိင်တံ လှစ်ပြသည်။

        ထုတ်ပြသည်

        • she opened her purse and flashed her ID card.

        ~ flashes 3rd person; ~ flashed past and past participle; ~ flashing present participle

          Adjective

          infml အမြင်ရိုင်းလောက်အောင် ကြီးမား တောက် ပြောင်လွန်းသော။

          • a big flash car.

          ~ flasher comparative; ~ flashest superlative