eject

Noun

~ Ejectment ထုတ်ပစ်ခြင်း။ ~ Ejector ထုတ်ပစ်သူ။ ထုတ်ပစ်သည့်အရာ။

    Verb

    ~ sb/sth from sth often be ejected နှင်ထုတ်သည်။ မောင်းထုတ်သည်။

    • many types of rock are ejected from volcanoes as solid/fragmentary material.

    လေယာဉ်မှူးနှင့်တကွသော ထိုင်ခုံကို လေယာဉ်မှတွန်းကန်ထုတ်ပစ်သည်။ လေယာဉ်နှင့်လွတ်ရာ ရောက်မှ လေထီး ဖွင့်သည်။

    • he flew to open sea/put the plane in a nosedive/and ejected.

    ~ sth from sth ရုတ်တရက်အရှိန်နှင့်ထုတ်လွှတ်သည်။

    • Cartridges are ejected from the gun after firing.

    ~ ejects 3rd person; ~ ejected past and past participle; ~ ejecting present participle

      Adjective

      ~ Ejective ထုတ်ပစ်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော။