distinguish

Noun

ကွဲပြားခြားနားစေသည်၊ ထင်ပေါ်ဂုဏ်တက်စေသည်

    Verb

    ~ between A and B; A from B ခွဲခြားသိမြင်သည်။ ခွဲခြားတတ်သည်။

    • The twins are so alike that I can't distinguish one from the other.

    ~ A from B ခြားနားချက် ကို ပြသည်။

    • The male is distinguished from the female by its red beak. အမနဲ့ မတူတာကတော့ သူရဲ့ နှုတ်သီးအနီပဲ။

    ခြားနားစေသည်။ ခြားနားသည့်အချက် ဖြစ်သည်။

    • The power of speech distinguishes human beings from animals.

    သဲကွဲအောင် အားထုတ်သည်။

    • I could hardly distinguish the car in front because of the fog.

    ~ oneself အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရအောင် လုပ်သည်။ ထင်ရှား ကျော် ကြား မှု ရသည်။

    • She distinguished herself by her coolness and bravery.

    ~ distinguishes 3rd person; ~ distinguished past and past participle; ~ distinguishing present participle

      Adjective

      ~ Distinguishable ပိုင်းခြားသိမြင်နိုင်သော။ ~ Distinguished ထင်ရှားကျော်ကြားသော။