disobey

Noun

~ Disobedience အမိန့်မနာခံခြင်း။ ထော်လော်ကန့်လန့်လုပ်ခြင်း။

    Verb

    မနာခံဘဲနေသည်။ မလိုက်နာဘဲနေသည်။

    • around 1/000 soldiers had disobeyed orders and surrendered.

    ~ disobeys 3rd person; ~ disobeyed past and past participle; ~ disobeying present participle

      Adjective

      ~ Disobedient အမိန့်မနာခံသော။

        Adverb

        ~ Disobediently အာဏာဖီဆန်၍။

          thesaurus