condemn

Noun

~ Condenmation ပြစ်တင်ရှုပ်ချခြင်း။

    Verb

    ~ sb/sth for/as sth ရှုတ်ချသည်။ ပြစ်တင်ဝေဖန်သည်။

    • She is often condemned as uncaring.

    ~ sb to sth/to do sth law စီရင်ချက်ချသည်။ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ် သည်။

    • He was found guilty and condemned to be shot.

    အပြစ်ရှိကြောင်း အရိပ်လက္ခဏာပေါ်သည်။

    • His nervous looks condemned him.

    ~ sb to sth/to do sth usu passive ကြိတ်မှိတ် ခံစားနေရသည်။

    • an unhappy worker/condemned to a job he hates.

    ~ sth as sth စားရန်၊ သုံးရန် မသင့်ကြောင်း ကြေညာသည်။

    • The meat was condemned as unfit for human consumption.

    ~ condemns 3rd person; ~ condemned past and past participle; ~ condemning present participle