burn

Noun

မီးရှို့ခြင်း၊ လောင်ကြွမ်းသည်

    မီး၊ အပူ၊ အက်စစ်စသည် လောင်သည့်ဒဏ်ရာ၊ အကွက်။

    • He died of the burns he received in the fire.

    အာကာသယာဉ်၏ လမ်းကြောင်းပြောင်းရန်၊ အရှိန်မြှင့်ရန် ဒုံးစက်ကို ဖွင့်ခြင်း၊ နှိုးခြင်း။

      ~ burns plural

        Verb

        လောင်သည်။ ရှို့သည်။ မြှိုက်သည်။ ကျွမ်းသည်။ လောင်၍ အမှတ်အရာထင်သည်။

        • burn dead leaves/waste paper/rubbish.

        လောင်ခံရသည်။ ရှို့ခံရသည်။ မြှိုက်ခံရသည်။

        • I can smell something burning in the kitchen.

        မီးလောင် ပေါက် ဖြစ်သည်။

        • The cigarette burnt a hole in the carpet.

        မီးတောက်လောင်သည်

        • The house burned for hours before the blaze was put out.

        အလင်းဓာတ် သို့ အပူဓာတ်ပေးသည်။

        • We could see a light burning upstairs but nobody answered the door.

        မီးငြိသည်၊ စွဲသည်။

        • Paper burns easily. Damp wood doesn't burn well.

        မီးလောင်သေသည်။ မီးရှို့သတ်သည်။

        • Ten people burned to death in the hotel fire.

        လောင်စာအဖြစ် သုံးသည်။

        • Do you burn coal as well as wood on this fire?

        ချစ်ချစ်တောက် ပူသည်၊ ပူစေသည်။

        • The heat from the fire was burning me so I moved away.

        usu. in the continuous tenses လောဘ၊ ဒေါသ၊ မာနစသည့် မီးတို့ တောက်လောင် သည်။

        • be burning with rage/desire.

        usu. in the continuous tenses ဆန္ဒပြင်းပြသည်။

        • He was burning to climb again for the sheer joy of it.

        ~ burns 3rd person; ~ burned past tense; ~ burning present participle; ~ burnt past tense