brain

Noun

ဦးနှောက်

    ဦးနှောက်

    • a disease of the brain.

    တိရစ္ဆာန်ဦးနှောက် ဟင်းလျာ။

    • calves' brains.

    ဉာဏ်။ ဦးနှောက်။ often in pl.

    • You need brains to become a university professor.

    လူတော်

    • He is one of the leading brains in the country.

    အုပ်စုတစ်ခုတွင် ဉာဏ်အသွားဆုံးသူ။

    • He's the brains of the family.

    ~ brains plural

      Verb

      တစ်ချက်တည်းနှင့် ဦးနှောက်ထွက်အောင် ထုသတ်သည်၊ ခေါင်းထုသတ်သည်။

      • she brained me with a rolling pin.

      ~ brains 3rd person; ~ brained past and past participle; ~ braining present participle

        Adjective

        ~ Brainy ဉာဏ်ရှိသော။ တော်သော။ ~ Brainless ဦးနှောက်မရှိသော။ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော။