bleed

Noun

~ Bleeding သွေးထွက်ခြင်း။ သွေးသွန်ခြင်း။ အစေးထုတ်ခြင်း။

    သွေးထွက်သည်

      Verb

      သွေးထွက်၊ ယို၊ သွန်သည်။

      • some casualties were left to bleed to death.

      သွေးထုတ်သည်။ သွေးဖောက်သည်။

      • Doctors used to bleed people as a way of treating illness.

      ငွေ အမြောက်အမြား ညှစ်သည်။

      • Poor people are being bled dry by the country's harsh taxes.

      ခိုနေသော လေ၊ အရည် စသည်ကို ထုတ်ပစ်သည်။ လေချူသည်။

      • open the valves and bleed air from the pump chamber.

      ~ bleeds 3rd person; ~ bled past and past participle; ~ bleeding present participle